සුදු කළුවරින් කළු කළුවරට (කදුකරයෙන් කොළඹට)

සදේ උඹ තවටිකක්
අහසේම  ඉඳපන්.
සුදු පාට කළුවරට
පේන්නෑ මොකවත්

උඳුවප් සුදු සේල
වෙලාගෙන හතරඅත
කළුවරත් කළු නෙමෙයි
පේන්නේ සුදු පාට

සිරි සිරි හඬින් බිමට
වැටෙන පොද පින්න කැට
දෙවෙනි ඇස් දෙක නැතිව
යන්න මඟ කියනවද?

හඳට ලම්භකව තව
හඳවල්ම හතරක්
සුදු සේල අතරින්
ඇස් වලට නුදුරින්

අත දමා සමුදෙන්න
සුදුපාට කළුවරට
කළු පාට කළුවරට
යන මඟට ගොඩවෙන්න

සදේ උඹ තව ටිකක්
අහසේම ඉදපන්
කළු පාට කළුවරෙත්
පේන්නෑ මොකවත්

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

අමර හඬ

සත් ස්වරය සත්කඩක
වෙලා විසිරිලා ඇත
ස්වර ලොව පුරා හද
සැඟවිලා වළාවක

හාර්මොනිය තබ්ලාව
වී නිහඩ පැත්තකය
වියෝලය සිතාරය
පවා හඩනවා අද

පුරාතන කවියන්ද
මළානික නෙත් ඇතිව
බලා බිම සිත් ගැතිව
පිසිනවා කඳුළු කැට

හෙළ මහා ගන්ධර්ව
පියා නෙත් පියාගෙන
ස්වර අතර රැදුනු හඬ
අමර ස්වර නිහඩ විය

නිවන් මඟ දකින තුරු
සසර මඟපුරාවට
හෙළ දෙරණ රුවන් හඩ
ඇසේවා මේ දෙරණ මත්තෙම


-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

ගං ඉවුරද මුහුදු වෙරළද ?

දියඹට විසිරෙණා පෙණ කැටි
බට ගැට ගැසු පහුරේ හැපී
පල්ලමට දිය සැඩ වෙවි.
ඔහේ ගඟ පහලට යතී

ඉතින් මම පහුරේ නැගි
ගෙවු දුෂ්කර ගමනකී.
ඉදින් දැන් හොදටම ඇති.
පහුරු පැත්තක තැබුවැකී

දියඹ දැන් මගෙ මිතුරෙකි
ඉදිරිය යන්නට දිරි දෙතී
දිය ඇල්ල කින් බිම වැටී
තවම මම දිය මත සිටී

ගඟ ඔහේ ගලනා සැටී
නමුත් තව සැඩ නම් වැඩී
පල්ලමට වැටුනට මදී
සැඩ පහර පහුරට වැඩී

පල්ලමට පසු නිසැකවම
ඇල්ලකින් කෙල වර වෙයිද?
නැතොත් ගඟ පහුරත් සමඟ
මුහුදටම මා ගෙන යයිද ?

චන්ඩ මාරුත කුනාටූ
සයුර හිමිකම් කියාපු
හැකිවේද දිවි සුරකිනූ
පහුරකට බට ගැට ගැසු

ගඟද මුහුදද දෙකකම එකමය
මොකේ හිටියත් උරුම මරණය
ගොඩ වෙන්න හොද ගඟේ ඉවුරද?
එහෙම නැත්තං මුහුදු වෙරළද ?

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

මාතෘකාව නුඹ

ආදරිය නුඹ
ආදරේ නැතුවාට මට
ආදරෙයි මම
නුඹට හැමදාකම

හිතුවාට නුඹ ඔහු ගැන
හිතනවා මම නුඹ ගැන
රෑ පිපුණු කඩුපුල් මල
අයිතිය නුඹේ කාටද?

නොනිදාම රෑතුන් යම
ඔහු ගැනම නුඹ හිතුවට.
ඊටත් වඩා නුඹ ගැන
මන් මෙහෙ හිතනව අද

තාම හිත සසලයි නුඹේ
මගේ පෙම අචලයි මෙහේ.
තවම කිම කිවමැන නගේ
නොහැගුනේ මගේ ආදරේ?

-නිරංජන වෙඩිවර්ධන-

දෙයියන්ට පිස්සු

දෙයියන්ට පිස්සු
වැරදියි කියා දැන දැනත්
නෙතට නෙත මුණ ගස්සන
දෙයියන්ට පිස්සු

හිතකට හිතක් නොගැලපෙන
නමුත් ගලපන්න වෙරදරන
දෙයියන්ට පිස්සු
සැලසුම් කරලම ඈ නෙතු පෙන්වූ
දෙයියන්ට පිස්සු

තනියෙන්ම හිටපු
මාව නැති කරපු
හේතුවක් නැතුව
ඈට සිත් ඇති කරපු
දෙයියන්ට හොදටෝම පිස්සු


ඔව් දෙයියන්ට පිස්සු
මේතරම් දේවල් සිදුවෙලත්
තවම ඈටම පෙම්කරන
මට
ඊටත් වඩා පිස්සු

-නිරංජන වෙඩිවර්ධන-

අත්තම්මට හැට හතරයි.

නෙත්සර දෙව්දුව ඒ නුඹේ ඇස් දෙකද?

හද්දා දවාලේ
ඇහැරගෙන සිහියෙන්
මන්දැක්ක සිහිනය
ඒ නුඹේ ඇස් දෙක

දුරකථන තිරයට උඩින්
ඇහිබැමට ලංකර
වශි කෘත බැල්මක්
හෙලු හැටි මතකද?

නෙත්සර දෙවිදුවද
අදහගත බැරිව මම
ගල් ගැසුනා හුන් තැනම
නුඹේ එක බැල්මට

මායා ලෝකයක
හදවතක් සිරකර
තවකෙකු දිහා ඇයි
බැලුවෙ ඒ ඇස් දෙක

බැල්මකින් සොරාගෙන
රැගෙන ගිය හදවත
තියා ගනු බැරි ඇයිද
ඔය නෙත් දෙකෙ හිර කර

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-