නුඹට පිටුපෑ නුඹේ හද

නුඹේ හද කළු වළාවකි මට
හමා යනමුත් වැස්ස නොවසින
මුවා කර මම ඇළුම් කළ හඳ
අදුරුකල විජිතයම එක්වර

නුඹේ හද සැඩ රැල්ලක්ය මට
නිසල සයුරත් සසල කරවන
හිරුට පෙම්බැදි ක්ෂිතිජ ඉම මත
හබල් බිඳලා ඔරුව පෙරලුව

නුමේ හද රළු කතරක්ය මට
වැළි පිරුණ කදු පිරී ඉතිරුණ
අතර මැද මිරිගුවක සිරකර
ඔටුවෙක්ව වැලි වලට යටකල

නුඹේ හද දියකඩකි මඩ වුණු
නිවාගත හැකි නොවෙන පවසක
දිය පිටක ඇදි ඉරක සේ මම
මැකී යමි නුඹ දියෙහි මතුපිට

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-
-ආදරේ කියන්නේ නොහික්මුණ කලාවක්-

එකෝමත් කාලයක

එකෝමත් කාලයක
පෙම්කලා මමත්

කිසිදිනක නෙත් නුදුටු
අදෘෂ්‍යමානී ප්‍රේමයක්
ස්පර්ශයකදු නොවුනු
අතාත්වික ප්‍රේමයක්

නමක් නැති පණක් නැති
අර්ථයක්වත් නැති
ඔහේ මියදුනු ප්‍රේමයක්

පටන් ගත් දිනක් නැති
පෙම් කරපු කෙනෙක් නැති
සෑබෑවක් නොවු ප්‍රේමයක්

අරුමයකි
පුදුමයකි
නොපැවතුන හිතකට
පෙම්කලා මමත්
එකෝමත් කාලයක

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

නුඹට පමණයි

නුඹේ කෙහෙරැලි සැලෙන සුළඟට
කිව්වා මම රහසක්
නුඹට විතරක්ම
කියන්නට කියලා

සේපාලිකා මලේ
නටුවේ පාටින්
කවියක්
රෑ කුමාරි
මලක පෙත්තක
ලියා ඇති කියලා

වක පහලොවක් තරිඳු පිරුනම
තාරකා නිල් එලිය දෙන විට
වලාකුලකුදු අහසේ නොරැදී
මී දුමෙන් නුඹ වසාගත්කල
පිපේවි කඩුපුල් මලක්
ඉදිරියේ නුඹ දෑස් අද්දර

පිනි වැටුනු
කඩුපුල් පෙති මතින්
මැවෙන දිය කැඩපත තුලින්
නුඹට හොරැහින් නුඹේ පෙත්තක
සේපාලිකා මලේ නටුවේ පාටින්
ලියු කවියක් නුඹ දකීවී.
නුඹට සිත ඇති ප්‍රේම සිතකින්
ආදරේ ගැන ලියු

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

ආදරේ කියන්නේ නොහික්මුණු කළාවක්

ඇත්තටම
ආදරේ කියන්නේ
නොහික්මුණු කළාවක්

හිතෙනවද
ජීවිතේ නැවතුනා කියලා
හැඟෙනවද
සවන් අග පවන් හඬ පිරිලා
තෙමෙනවද
දෙනෙත් කොන් කදුළු බර වීලා
දැනෙනවද
ආදරේ හිත් කොනක ඉදලා

නොදැනීම යෙදෙන
ආදරේ කියන්නේ
ඇබ්බැහි වෙන
සුරාවක්

නොහික්මුණු කලාවක්

මහ මුලාවක්
කරන්නත් නෑ වෙලාවක්
සමබරව ජීවිතේ රැගෙනයන
තුලාවක්
ආදරේ කියන්නේ නොහික්මුණු
කළාවක්

කපුරු මල් පෙති සිඹින
බඹරු දක්නා සිහිනයක්

ගඟන දේදුනු පාට ගන්වන
මල්තුහින හිම මහී සරසන
හිතින් අඳිනා චිත්‍රයක්

ස්වර නැති තාල නැති
පදපේලි උවමනාවක් නැති
ලවන් මුමුණන ගීතයක්

තුන්ලොවම කරන තුන්සිතට දැනෙන
ආදරේ කියන්නේ
නොහික්මුණු කළාවක්

චිත්‍රපටිවල දසුන් තල මත මැවෙන මිරිගුවක්
උඩු හිතට හොරැහින්
යටිහිතට එපිටින්
මොකටවත් අයිති නැති හිත
හිතන හිතළුවක්

නොනිදාම පහන් වෙන රෑක
ඇහැරගෙන
දකින නෙත්කළු සිහිනයක්
දැමුණු සිත් නොහික්මණ
පෙලන රිද්දන
ආදරේ කියන්නෙ
නොහික්මුණු කළාවක්

ආදරේ කියන්නෙ නොහික්මුණු කළාවක්
පහලවෙන වෙලාවක්
නිච්චියට
කවුරුත්ම දන්නැති

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

ලියා අවසන් නොකල කවියක්

ලියා අවසන් නොකල කවියක්
පිටු අතර ඇති බවක්
කිසිවෙකුත් නොදත් මුත්
දනී නුඹ සහ මමත්
ලියා අවසන් නොකල කවියක්
පිටු අතර ඇති බවක්

සමකලා නුඹ රෝස මලකට
නමුත් කටු පමණක්ය
ඉතිරි වූ මට‍
සිතැගි නෙත්සර දෙව්දුවය නුඹ
නෙත්සරින් හිත සුනු විසුනු කල

මුහුදු පත්ලේ බෙල්ලෙකුට හිමි
මුතුවකට උපමා කලා නුඹ මම
නුඹට ලිව් කවි  මුහුදු බත් වී
දිරාපත් වන අයුරු දුටුවද

පළුදු වුනු හදවතින් නික්මෙන
සුසුම් තාලෙට බැදුනු කවියක්
පදපේලි නොගැලපෙන නුමුදු නුඹ
හිතේ ලියවුනු හොදම කවියක්

අමතකව ගොස් තවම නොලියු
ලියා අවසන් නොකල කවියක්
අවසනට පෙර නික්මගිය නුඹ
ලියා අවසන් නොකල කවියක්

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

මගේ අවමගුල

මට ඇහෙනවා
මගුල් බෙර නාදය
මගේ අවමගුලෙදි

පාවඩ මතින්
වඩම්මා
කොටස් කල
මගේ මළ කඳ
පූර්ණ අවසන් ගෞරව මැද

පින් කර ඇත්තෙමිද කෙතරම්
මේ තරම් ගෞරවද සමඟ
අස්ථීයකුදු පොළවට බරක් නොවෙන කොට.

මගුල් බෙර වයන
මගේ අවමගුල

භූමදානය
පැමිනෙන්නවුන්ගේ
කුස තුලය

කොටස් කර පුළුස්සා
මා බුදින
මගේ අවමගුල

මගේ අවමගුල
කෑම මේසයක් මත
සිදුකෙරෙන
මගේ අවමගුල

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

ණයට හීනයක් දෙනවද

හීනවලින් ඔයා දකින
ණයට හිනයක් දෙනවද
බලලා ඉවරවෙලා ආයේ
ගෙනවිත් දෙන්නම්

බලලා බලලා බලලා බලලා
හීන ඉවර වෙලා මගේ
දකින්න තව හීන නැතුව
ලතවෙනවා මං

නින්ද එන්නේ නෑනේ රෑට
හිත ඇතුලේ ඔයා නිදිද
මගේ හීන සේරම ටික
ඔයා ලඟද දැන්

ආයේ ආයේ එකම හිනේ
වත් පේනනෙ නැති වුනාම
මන් බැලුවා මොකද කියලා
හීන හොරු අරන්

හැමදාමත් බලපු හීන
තිබුනත් මට වැඩක් නෑනේ
ඒවත් සේරම අරගෙන
යන්න මගේ හිතින්

ඒවුනාට මන් කැමතියි
හැමදාමත් මට දකින්න
එකම හීනයක් විතරක්
දීලා යනවනම්

ඒ හිනෙත් ඔයා දකින
හීන වලින් එකක් මිසෙක
මගේ හීන ආයේ එපා
තිත්තයි මට දැන්

ඇයිද ඉතින් ඒ සේරම
දකිනව විතරයිමනේ මම
එකම හීනයක් නෑ තව
සෑබෑ වෙලානම්

අනේ ඉතින් ඒ නිසාම
ණයට හීනයක් දෙනවද
රෑ තිස්සේම මට බලන්න
හෙට ඇහැරෙනකම්

හැබැයි ඉතින් ඒ හීනෙත්
ඔයාම විතරක්ම ඉන්න
පාට එකක් වෙන්න ඕනේ
මට බලන්න නම්

ඔයාම විතරක්ම ඉන්න
එකම හීනයක් දෙනවද
හැමදාමත් ඒ හීනෙම
බල බල ඉන්නම්

අනේ ඉතින් ඒ හිනෙත්
හීනයක් ම නොවී ඉතින්
ඔයා ඉන්න නිසාමවත්
සැබෑ වෙනවනම්

හීන දකින් නැතුව මටත්
නිදියන්නට ඇහැක් වේවි
මගේ හීනේ වෙච්ච ඔයා
මගේ වෙනවනම්.

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-