පුදුම පෙමක්

හරි පුදුමෙකි
හිතක හිතකි
ඒ හිත මත
පුදුම පෙමකි

අයිතිත් නැති
නැත්තෙත් නැති
ඇයටත් නැති
මටත් නොමැති
පුදුම පෙමකි

කැමතිත් නැති
අකමැති නැති
ඇගේ හිත නම්
මාර හිතකි

විටෙක රවති
යලි ඔරවති
ඉඟිත් කරති
තරහත් වෙති
මේක මාර පුදුම පෙමකි
අහෝ
දුකකි
ඉරකි
තිතකි
කළ කරුමෙක තරම නොදනි
ඇය තව මට පෙම දෙන්නැති

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

ඬිගිරි ඩිගා

ඬිගිරි ඩිගා
ඇය අගනා
ඩිගිරි ඬිගා
මටම හිනා

හොරකම් කල
ඇගෙ වදනා
ඬිගිරි ඬිගා
බැනුම් තමා

ඩිංගි ඩිගිරි ඩිගිරි ඩිගා
ඩං කුටු කුටු  ඩිගිරි ඩිගා
ඩිගිරි ඩිගිරි ඩිගිරි ඩිගා
ඩිං ගිරි ගිරි ඩිගිරි ඩිගා

රිදුනු වරෙක හිත විටෙකා
කියන වදන ඩිගිරි ඩිගා
හිතට මනා පුදුම හිනා
දැකපු ගමන් ඩිගිරි ඩිගා

ඩිංගි ඩිංගි ඩිගිරි ඩිගා
ඩිං ඩිං ඩිං ඩිගිරි ඩිගා
ඩිංකි ඩිංකි ඩිගිරි ඩිගා
ඩිංගිරි ඩිංගිරි ඩි ඩි ගා

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන- @ ලමාමානසික ලෙවල්

මං මුඩුක්කුවෙ බල්ලෙක්

මං මුඩුක්කුවෙ බල්ලෙක්
සරලවම
ගෙඳ ගැහුණු පොලවේ
ගඳ ගහන
කුණු වෙච්ච නිල් පාට
මං මුඩුක්කුවෙ බල්ලෙක්

මවිල් කදුලක් ඇගේ නැති
මැක්කෙකුට බොන්න බැරි
කුණු වෙච්ච ලේ ඇති
ඇට ගැහුනු කඳක් ඇති
රැලි ගැහුණු වෘෂණ ඇති
නැට්ට නැති
මං මුඩුක්කුවෙ බල්ලෙක්

දුහුවිල්ල පොරෝගෙන පාරේම නිදියන
බඩගින්න හින්දම නිතොරෝම ගොරවන
පිපාසෙට ඇදුනු දිව හතර අත කැරකෙන
හතර කඩ විසිරුන හතර පා වෙව්ලන

මං මුඩුක්කුවෙ බල්ලෙක්

බලුකමේ පාපයට
ඉවර නැති මුත්‍ර බර
පිට කරන වාරයක්
වාරයක් ගානෙම
ගල්වලින් තැලුම් කන
කාටවත් අයිති නැති
ඔපපාතික තිරිසනෙක්
මුඩුක්කුවෙ බල්ලෙක්

කොල්ලගෙයි බල්ලගෙයි
කිසිම වෙනසක් නැති
බල්ලො ගානට කොල්ලෝ
වැටිලා කුඩු ගහන හැටි
බැල්ලියෝ වගේ කෙල්ලො
බඩ කෙරුව එකෙක් නැති
දුක රකින ලෑලි යට
මැරෙන ජීවිත නොමැති
මේක පර මුඩුක්කුවක්

මං මුඩුක්කුවෙ බල්ලෙක්

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

තේරුණාද නෑ නේ !

කජ්ජ ගහ උඩ
පුහුලමක් බිම
එහෙම කොහොමද
වෙන්නේ කියපන්

හුජ්ජ කොල්ලොත්
පඩ දාන කොට
කජ්ජ පුහුලම
වෙලා දැන් බන්

පට්ට මීකිරි
එක්ක පොල්පැණි
මිසක් මී පැණි හරියන්නේ නෑ
දොට්ට යන්නට
වැසිකිලිය මිස
කැලෑ තිබුනත් ගැලපෙන්නේ නෑ

ලැජ්ජ නැති කොට
හෙළුව පෙනුනත්
හෙලුවොන්ට
ගානක්ම නෑ එය

තෙලිජ්ජත් නැත
මතට බොන්නට
කරිං ඥං වගෙ
වෙලා ඔළුවම

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

පිංකි

වතුසුද්ද මල් ගහේ මල් තව පෙපෙනවා නුඹේ සුවඳ අරගෙන
අම්මා ඒ මල් බුදුන් පුදකොට වදිනවා හැමදාම හවසට
නුඹ වගේමයි තාම පුංචියි ගහත් එහි එන මලුත් සේරම
ඔය තරම් ආදර හිතක් ගහ යටින් සැතපී ඉන්න හින්දම

රැ වුනා ඒ දිනේ හොදටම වැඩ ගොඩක් මට තිබුනු හින්දම
අහස සූරා මොරදිදි වැසි වැස්සා මතකයි එදා හොදටම
සඳත් පායා නොතිබුනා කළු වරයි වෙනිදට වැඩිය මුළු ගම
රෑ දෙකයි මම ගෙදර එනකොට ඒ වෙද්දි නුඹ ගිහින් යන්නම

දෑස් කොන් බිඳ දමා බේරි වැටී තිබුනා කඳුළු පිනි කැට
හුස්ම නොවැටෙන හින්දමද හරි සීතලක් තිබුනා නුඹේ ලඟ
තාත්තත් හඩ නගා හැඩුවම මමත් නාඩා ඉන්නේ කොහොමද
කෙසේ පොලවට පස්කරන්නද ඒ තරම් ආදර හිතක් මම

ඉදින් නුඹ දැන් ගිහින් තුන් වසරකුත් ගෙවිලා ගිහින් නොදැනිම
උතුම් පින් ඇති කළා වු නූඹ තිරිසනෙක් නොම වෙයන් ආයෙම
පැතූ පැතුමන් ඉටුවෙලා ඇති පින් දුන්නා හැමදාම නුඹටම
තවත් හිතකට සෙනේ දීපන් පින්කි තාමත් ආදරෙයි මම

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

ආදරෙයි මන් බින්දුවක්

 ආදරෙයි මන් බින්දුවක් 
ඒකෙනුත් අඩුකරලා එක බින්දුවක් 
මදි කියලා හිතෙනවානම් 
එකතු කරන්නම් ඉතින් 
වැඩිය නෑ ආදරේ එක බින්දුවක් 
තවත් මදිනම් වැඩිකරන්නම් 
සේරෝම තව බින්දුවක් 
අන්තිමේ දී ඉරක් ඇදලා 
බෙදන්නම් මන් බින්දුවෙන් 
ආදරෙයි මන් ඒ තරම් 

 -සුනෙත් වෙඩිවර්ධන- 

-ආදරේ කියන්නේ නොහික්මුණු කලාවක්-

අවාරයේ ආ වසන්තය

හද්දා දවාලේ දිග ඇරන් ඇස් දෙකම
නෙත් තෙමන හීනයක හොදටෝම නිදි මම
හිත් කොනක ඇතිවෙච්ච සෙනෙහසක් හින්දම
සින්තටික් හීන හිත දකිනවා තිස්සෙම

ඉඩෝරෙට ඉරි තැලුනු රළු පොළව තව රත් විය
වියලිච්ච මැලවිච්ච පඳුරු ගිනියම් විය
කොවුල් හඩ ඇසුනු  දින වකවානු වැරදිය
ආවාරයෙ ආ වසන්තය එක දවසකින් නිමා විය

පරවෙච් මල් හැලුනු වියලිච්ච මල් ගොමුව
කොළ හැලුණු අතු පිරුනු දිරා ගිය රුක් ගොමුව
දිය හිදුනු ගල් පිරුනු පොකුණ ගංදිය නැතුව
වසන්තය නිමා වුනු ලකුණු මා සිත් පැතුව

දුක මිසම සැප නැතුව ගෙවුන දිගු අතීතය
හැමදාම පැතුව නුඹ ලග ඉන්න වසන්තය
ගෙවෙන මේ කල්පයෙත් ලංවෙන්න පමා විය
අවාරයෙ ආ වසන්තය එක දවසකින් නිමා විය

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-