මුරුගසන් වරුසාව

මොරතලන අහස යටපොර බදින වළාකුළු
කළුවරට ඉකිබිඳින බිම වැටෙන වැහිබින්දු
කපුටන්ට පියඹන්න ඉඩනොදෙන සැඩ සුළන්
මුරුගසන් වරුසාව ඇද හැලෙන පෙර ලකුණු

බක්මහට අත වනන මුරුගසන් වරුසාව
වැටෙනකම් මග බලන් ඉන්නවා මහ පොළව
දුහුවිල්ල වසාගත් ගස් වලට හිනහෙන්න
ඉක්මනින් බිම වැටෙනු මුරුගසන් වරුසාව

එනු තෙමනු නිවාලනු ගිනිඋණ හැදුනු බිම
බිම වැටෙනු මහ වැහි බිදුසැනින් තෙමා ගෙන හැම
අව්වටම රත්වෙච්ච  ගොඩනැගිලි සේරම
මුරුගසන් වරුසාව වසිනු මැන දැන්මම

රත්වෙච්ච මනසින්
ගෙදරයන මිනිසුන්
තෙමෙනකම් මුරුගසන් වරුසාව වැහැපන්

ගිනිගත්න තරමටම
රත් වෙච්ච එන්ජින්
සිසිල් වෙනකම් මුරුගසන් වරුසාව වැහැපන්

වැසි නැතුව ඇල් මැරුනු
ගඳ ගහන ඇලවල්
සුවඳ වෙනකම් මුරුගසන් වරුසාව වැහැපන්

රැයම ගිලගන්න අද මුරුගසන් වරුසාව
හෙට උදේ හිරු සමග පායන්න හිත් ඇතිව
දුහුවිල්ල වසාගත් මහපොලව සේදෙන්න
අද රෑම වැහැපන් මුරුගසන් වරුසාව

සුනෙත් වෙඩිවර්ධන

තවත් එක කවියක්

කාලෙකින් ලිව්වේ නැහැ නොවැ මන් කවියක්
තාමත් නෑ හිතේ කවියකට අදහසක්.
අළුතින් ගත්ත ලැප් එකේ
සිනිදුවට එබෙන යතුරු මත
ඇගිලි දුව දුවා වෙහෙසෙන තරමක්
හිතේ නෑ අදහසක්
ගලපන්න කවියක්.
කුරු කරු සද්දේ
ෆැන්එකෙනුත් නෑ කිසිම සප් එකක්
කාමරේ නෑ කිසිම හුලගක්
ගියා එලියට
නෑනේ අපේ වත්තේවත් හුලං
මොනවා කරන්නද
ආයෙමත් ඇතුලට .
ලියනවා කවියක්
අන්තිමේ මේක මහ පිස්සුවක්
නෑ කිසිම තේරුමක්.
හැබැයි මේකත් එක්තරා කවියක් .
ලොල්.
-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

පායයිද පුර හඳ

දුරුතු රෑයකදි නවම් පුර හඳ
තරුත් සමගින් ලොකු කතාවක
ස්වේත මීදුම් සොරාගත් වලාකුල.
වසන් කරනවා ලොවට ඒ බව

නිකිණී දහවල් පායලා සඳ
තවම සැගවී වළාගැබ තුල
දුරුත්තත් මැද ගෙවෙන්නේ අද
තවම තරු හා කතාවද නුඹ

දුරුතු පෝයත් ගෙවී ගොස් ඇත
තවම අදුරුයි දහවලත් එක්කම
පායයිද ලෝකයම එළිකර
නවම් පෝයට කලීන් පුරහඳ

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන - SS -

සුදු කළුවරින් කළු කළුවරට (කදුකරයෙන් කොළඹට)

සදේ උඹ තවටිකක්
අහසේම  ඉඳපන්.
සුදු පාට කළුවරට
පේන්නෑ මොකවත්

උඳුවප් සුදු සේල
වෙලාගෙන හතරඅත
කළුවරත් කළු නෙමෙයි
පේන්නේ සුදු පාට

සිරි සිරි හඬින් බිමට
වැටෙන පොද පින්න කැට
දෙවෙනි ඇස් දෙක නැතිව
යන්න මඟ කියනවද?

හඳට ලම්භකව තව
හඳවල්ම හතරක්
සුදු සේල අතරින්
ඇස් වලට නුදුරින්

අත දමා සමුදෙන්න
සුදුපාට කළුවරට
කළු පාට කළුවරට
යන මඟට ගොඩවෙන්න

සදේ උඹ තව ටිකක්
අහසේම ඉදපන්
කළු පාට කළුවරෙත්
පේන්නෑ මොකවත්

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

අමර හඬ

සත් ස්වරය සත්කඩක
වෙලා විසිරිලා ඇත
ස්වර ලොව පුරා හද
සැඟවිලා වළාවක

හාර්මොනිය තබ්ලාව
වී නිහඩ පැත්තකය
වියෝලය සිතාරය
පවා හඩනවා අද

පුරාතන කවියන්ද
මළානික නෙත් ඇතිව
බලා බිම සිත් ගැතිව
පිසිනවා කඳුළු කැට

හෙළ මහා ගන්ධර්ව
පියා නෙත් පියාගෙන
ස්වර අතර රැදුනු හඬ
අමර ස්වර නිහඩ විය

නිවන් මඟ දකින තුරු
සසර මඟපුරාවට
හෙළ දෙරණ රුවන් හඩ
ඇසේවා මේ දෙරණ මත්තෙම


-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

ගං ඉවුරද මුහුදු වෙරළද ?

දියඹට විසිරෙණා පෙණ කැටි
බට ගැට ගැසු පහුරේ හැපී
පල්ලමට දිය සැඩ වෙවි.
ඔහේ ගඟ පහලට යතී

ඉතින් මම පහුරේ නැගි
ගෙවු දුෂ්කර ගමනකී.
ඉදින් දැන් හොදටම ඇති.
පහුරු පැත්තක තැබුවැකී

දියඹ දැන් මගෙ මිතුරෙකි
ඉදිරිය යන්නට දිරි දෙතී
දිය ඇල්ල කින් බිම වැටී
තවම මම දිය මත සිටී

ගඟ ඔහේ ගලනා සැටී
නමුත් තව සැඩ නම් වැඩී
පල්ලමට වැටුනට මදී
සැඩ පහර පහුරට වැඩී

පල්ලමට පසු නිසැකවම
ඇල්ලකින් කෙල වර වෙයිද?
නැතොත් ගඟ පහුරත් සමඟ
මුහුදටම මා ගෙන යයිද ?

චන්ඩ මාරුත කුනාටූ
සයුර හිමිකම් කියාපු
හැකිවේද දිවි සුරකිනූ
පහුරකට බට ගැට ගැසු

ගඟද මුහුදද දෙකකම එකමය
මොකේ හිටියත් උරුම මරණය
ගොඩ වෙන්න හොද ගඟේ ඉවුරද?
එහෙම නැත්තං මුහුදු වෙරළද ?

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

මාතෘකාව නුඹ

ආදරිය නුඹ
ආදරේ නැතුවාට මට
ආදරෙයි මම
නුඹට හැමදාකම

හිතුවාට නුඹ ඔහු ගැන
හිතනවා මම නුඹ ගැන
රෑ පිපුණු කඩුපුල් මල
අයිතිය නුඹේ කාටද?

නොනිදාම රෑතුන් යම
ඔහු ගැනම නුඹ හිතුවට.
ඊටත් වඩා නුඹ ගැන
මන් මෙහෙ හිතනව අද

තාම හිත සසලයි නුඹේ
මගේ පෙම අචලයි මෙහේ.
තවම කිම කිවමැන නගේ
නොහැගුනේ මගේ ආදරේ?

-නිරංජන වෙඩිවර්ධන-