Monday, May 11, 2020

අම්මේ රිදුනාද හිත


අම්මේ රිදුනාද හිත
අම්මාවරුන්ගේ දිනයේ නුඹෙ නමට
ලිව්වේ නැහැ කවියක්

වැලි කැට තැන තැන විසිරුනූ
රතු සිමෙන්ති බිම
දිගාවී ඇණ තියන් සැටියට
සොයනවා දුටියෙමි
දහසකුත් දරුවන්
අම්මාට ලියු කවි අතර
තිබේදැයි නුඹ නමට නිසැදැසක් කවියක්
අම්මේ රිදුනාද හිත
අම්මාවරුන්ගේ දිනයේ නුඹ නමට
ලිව්වේ නැහැ කවියක්

හිතකවත් නොතිබුන
දෙයක් ගැන ඇසුනාම
කට කොනින්
“චික් හඩින් සිනාසී “
අතහරින නුඹ ගැන
ආටෝපයට ලියන කවියකින්
විග්‍රහ කරනු හැකිවේද මට

ඉතින් අම්මේ රිදුනාද හිත
“චික් හඩක් සිනහවක් “
කොමාවක්
තිතක්.

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

Saturday, January 5, 2019

මැනිකේ ඇති හිටියා නැත්නම් මම බොනවා ඇතිහිටියා.......


ආදරේ නැති හන්දාද බේරෙන්නේ කඳුළු
කියවන්නේ ඇයි ඔහොම ඒ නිසා හිතළු
නුඹම බදු අරගත්ත මගෙ හිතට පුලුළු
නුඹ මිසක් වෙනකෙනෙක් නෑ වෙලා ඇතුළු

ඉද හිටලා රණ්ඩුවක් ඇල්ලුවේ නැතිනම්
ආදරේ නෑනේ නේද මගේ මැනිකෙ ගතියක්
ඉන්න නම් බෑ මටත් තරහ වී සතියක්
දවසකුත් හිටියේ හෙන අමාරුවෙන් බං

විස්සෝප බොරු කියා මට බැන්න සැටියා
ලසෝ ගිනි හදවතේ තැවි තැවි සිටියා
දැන් ඉතින් ඇති නේද තරහ වී හිටියා
තව හිටියොතින් මමත් බොනවා ඇතිහිටියා


සුනෙත් වෙඩිවර්ධන

Wednesday, October 10, 2018

පිණි දෙව්දුව

තරු නොවිසි රෑ කදි
හඳපාන අද්දර
නුඹෙ මුහුණ දැක්කම
මං ගොළුයි ඇත්තට

ලොකු බෝල ඇස්වල
රණ හංස බැල්මට
හිත වසඟ වූකල
මම ඉන්නේ කොහොමද?

රතු රෝස මල් පෙති
වැනි රෝස තොල් පෙති
නලියද්දි විටකදි
ඉගිලෙනවා සිතුවිලි

උණුසුම්ම සියුමැලි
නුඹ ලමැඳ පව්වෙහි
හිස තියා නෙත් පෙති
මට පියා ගත්තැකි

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-

Sunday, October 7, 2018

....මැණික....


බිනර වැහි ඇඳ හැලෙන ශබ්දයට බෙර වයන
හදවතේ රිද්මයට ගී කියන කෙවිලයක්
පුදුම ආදර හිතක උරුම කම් කරගත්ත
පරම සිතුවිලි වලත් ආදරේ අරගත්ත
ආදරේ පුරෝගෙන ආදරෙන් අතගගා
ඔප දැමූ  රන්මුවා පිලිමයක්

මුරන්ඩුම පවන් මත නැගී විත් කෑ ගසන
මේඝ පට ඉරාලන කෝපයට යට වෙච්ච දෙව්ලියක්
හරිත පැහැ සැනසුමට සුසුමකින් ඉඟි කරන
හිස තියා සැනසෙන්න හැකි පපුතුරක්

ලඟ නොවිසි විට මැරෙන
හදවතක ඇති උරුම
කුමරෙකුට ඇත ඒ වගේ කුමරියක්
රන්සළු දමා බිමට වඩමමා ගෙන පැමින
කරකාර ගත යුතු භාරියක්

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-


Monday, September 10, 2018

මරදාන හන්දිය


උඹ තාම එහෙමමයි මරදාන හන්දිය
හැමදාම උඹ දානවා නේද මට කින්ඩිය
වෙනස් වෙන්නෑ මගෙත් තාම පොඩි පන්තිය
උඹ තාම එහෙමමයි මරදාන හන්දිය

කළුවර පාළු පාලම උඩ තාමත් ඉන්නවද
සුසුමක් හෙළුවොතින් කළුවර අහනවද
කීයක් සුසුම් දවසට උඹ අහනවද
කළුවර තැනක මගෙ කදුළුත් තියනවද

දහවල හිරුට තැම්බී රැ සඳ නැති අහස යට
දූවිලි වලින් පෙනහළු දෙක පුරෝගෙන
බරනැති ජීවිතේ සැප කන තියාගෙන
උන් නිදියනවා අගුපිල් ටික බෙදාගන

උඹ තාම එහෙමමයි මරදාන හන්දිය
මම තාම එහෙමමයි මරදාන හන්දිය
අපි එහෙම ඉන්නවා මේ අපේ පන්තිය
හැමදාම උඹ එහෙමමයි මරදාන හන්දිය

-සුනෙත් වෙඩිවර්ධන-